HOOFDSTUK 11

HOOFDSTUK 11

DE KUS

Een plekje in de schaduw, net onder de grote boom in het park. Daar zitten we het liefst. Tim en ik. Grote bladeren beschermen ons tegen de hete ongenadige zonnestralen. Soms vraag ik me af of de zon nu onze vriend is of onze vijand omdat we ons steeds vaker tegen haar moeten beschermen. Maar onder de trouwe eikenboom zitten we gelukkig veilig.

Ondanks de schaduw onder de boom voel ik de hitte van de dag nog door mijn aderen vloeien. Ik durf amper te zuchten omdat ik bang ben dat Tim dan denkt dat ik het saai vind zo onder die grote boom maar hoe moet ik Tim duidelijk maken dat niks saai is als ik met hem ben. Ik hou er van bij hem te zijn. Overal waar we zijn.

Hier zitten we dan, op het gele kleed dat Tim van zijn oma heeft mee gekregen. Ik adem de lucht in. Ik adem alles in wat op me op komt. De vogels, en de lucht en zelfs het gras. Alles neem ik in me op maar wat ik het allerliefste ruik is Tim. Zijn zachte zoetige zweetlucht die echt nooit lijkt te stinken en zijn aftershave die ozo mannelijk en tegelijkertijd zo jongesnachtig ruikt. Ik zit zo dichtbij hem. Ik kan zijn dijen tegen de mijne voelen. Eventjes doe ik mijn ogen dicht om me nog dichter bij hem te voelen. Zo fijn zucht ik zachtjes. O zo dichtbij denk ik en ik vraag me af of Tim zich er ook zo van bewust is. Waarschijnlijk niet denk ik beteuterd.

Tersluiks neem ik Tim in me op. Hij is zo knap zoals hij daar zit met zijn spijkerbroek en zijn strakke witte shirt zo sexy om zijn stevige borst gespannen. Zijn donkere haren die afsteken tegen het lichte shirt. Onrustig probeer ik me te verzitten tegen die scherpe boomstam, maar plotseling voel ik een hevige pijnscheut door mijn rug en ik schiet als een geit naar voren. De scherpe boomstam vermoed ik. Auw verdomme scheld ik en Tim buigt zich meteen over me heen om te vragen of het wel goed met me gaat. Gaat, gaat het wel goed met je? vraagt hij bezorgd. Zijn lichtblauwe ogen kijken oprecht bezorgd en het lijkt alsof hij elk moment hulp moet gaan halen. Je ziet, ziet nogal wit Dewey fluistert hij nu nog bezorgder. Auw? vraag ik zielig en ik kijk Tim heel zielig aan. Ik beweeg me onrustig over het kleed.

Als een zielig hoopje ellende wijs ik naar mijn rug en mijn opgestoken haren zijn losgeraakt door de onverwachtse beweging naar voren. Ja auwie liefje zegt Tim maar waar doet het zeer? Hier piep ik met een klein stemmetje en probeer er met mijn hand bij te komen maar dat lukt natuurlijk niet. Even krimp ik in elkaar van de pijn als Tim zijn hand op mijn rug legt. Sorrie zegt hij, zal, zal ik even kijken vraagt hij bezorgd en ik wil ja knikken maar bedenk me even. Tim lijkt het te merken. Ik zal mijn ogen gericht houden op de wond belooft hij. Ik zal nergens anders naar kijken Dewey zegt hij en hij kijkt me lang en indringend aan. Ik twijfel even en voel me plotseling superverlegen. Ik voel dat mijn blik naar de grond glijdt Ik voel me zo verlegen.

Tim gaat achter me zitten en probeert mijn shirtje omhoog te trekken om de schade eens te bekijken op mijn rug. Als zijn handen mijn huid raken kan ik een lichte zucht niet onderdrukken. Doet, doet het pijn vraagt Tim bezorgd. Ik schud mijn hoofd maar plotseling besef ik dat ik die vreselijke afgrijzelijke roodfale BH draag waar gaten in zitten bij de sluiting op mijn rug. Mijn favoriete BH die mijn borsten zo goed ondersteunen. Die BH mag Tim onder geen beding zien. Ohw ohw ohw denk ik paniekerig.Ohw waarom heb je die zwarte niet aangetrokken Dewey? Neeeee gil ik paniekerig en duw Tim van me af.

Tim weet even niet wat hem overkomt maar kijkt me verbaasd en gekwetst aan. Heb ik je soms pijn gedaan fluistert hij zachtjes. Mm, schud ik mijn hoofd en mijn gezicht voelt heet aan. Ik voel mijn wangen rood worden vanuit mijn hals en ik had het al zo warm. Heb ik iets gedaan wat niet kon misschien vraagt Tim nu erg onzeker. Weer schud ik mijn hoofd. Nee piep ik en durf hem amper aan te kijken. Wat is er dan Dewey? Je kunt me alles vertellen zegt Tim nu zachtjes. Alles. Er valt even een ongemakkelijke stilte. Tim weet even niet waar hij moet kijken, bang dat hij iets verkeerds heeft gedaan en ik voel me zo verlegen dat ik niks meer weet te zeggen.

Ik kijk vanonder mijn wimpers naar Tim die nu is opgestaan en zenuwachtig een rondje loopt om de grote eikenboom. Oke Dewey zegt hij een moment later. Hij probeert me duidelijk aan te kijken, contact met me te maken. Wat is er vraagt hij? Maar ik voel me te verlegen om zijn blik te beantwoorden. Laat me je rug even bekijken want je hebt er duidelijk last van zegt Tim. Hij gaat weer achter me zitten en probeert mijn shirtje weer omhoog te duwen. En ik kan alleen maar aan die gruwelijke BH denken. Mijn ogen zijn stijf dicht geknepen en ik wacht gespannen op zijn reactie maar er komt niks. Geen enkele reactie van Tim. IK voel dat zijn vingers langzaam over mijn huid glijden en een lichte rilling overvalt me. Die rilling zorgt er voor dat ik die gruwelijke rode BH vergeet en mijn ogen voelen plotseling zo loom en zooo zo, ik kan het gevoel amper beschrijven. Tim zijn vingers over mijn rug voelt, voelt prettig bedenk ik me verlegen.

Het is een sneetje Dewey hoor ik Tim vanuit een vreemde soort afstand zeggen. Het bloedt wat maar het is niet erg. Je hoeft niet gehecht te worden. Wat? vraag ik afwezig. Vindt je, vindt je hem dan zo afgrijzelijk? vraag ik Tim op de man af. Ik bedoel het is een lelijk ding maar als ik had geweten dat dan had ik die zwarte aangetrokken of die witte met kant enzo maar deze zit zo lekker en ik kan er niks aan doen maar ik kan deze gewoon niet weggooien ratel ik zonder in de gaten te hebben dat Tim zijn mond open staat van verbazing.

Dewey, Deweeeeeew fluistert TIm terwijl hij voor me gaat zitten en mijn haar voor mijn ogen wegstrijkt. Dweyyyyy ben je er wel? vraagt hij zachtjes en schudt me zachtjes heen en weer. Ik weet niet meer waar ik kijken moet van pure verlegenheid. Het liefst zou ik mezelf nu verstoppen maar ik kan Tim nog heel goed horen en voelen want zijn handen branden door mijn huid. Je, je vindt hem vreselijk fluister ik verlegen. Tim kijkt me bevreemd aan. Wat vind ik vreselijk vraagt hij verbaasd. Ik zei toch dat de wond mee valt? Uh? plotseling ben ik volledig bij mijn positieven en kijk Tim recht aan. Wat? vraag ik. Je wond valt mee bevestigt hij.

Ohw, ohw maar ik dacht dat. dat je mijn BH zo vreselijk vond flap ik er uit voor ik er erg in heb. Verschrikt sla ik mijn handen voor mijn mond. Ik bedoel niet mijn BH maar iets anders, eh ik bedoelde eigenlijk, ja wat bedoelde ik eigenlijk? ratel ik in paniek. Oke ik bedoelde mijn BH en ik weet dat ding is gruwelijk. Vreselijk gruwelijk lelijk zucht ik verslagen en kijk weer naar de grond. Ik schud mijn hoofd. Mijn ellebogen rusten op mijn knieen. Tim zit nu vlak voor me en probeert me serieus te nemen maar zijn ogen lachen. Ik kan het zien want die lichtjes zijn er weer. Hij probeert duidelijk zijn lach in te houden. Met zijn handen wrijft hij zachtjes over de mijne.

Dewey, zegt hij zachtjes en strijkt door mijn verwarde haar. Ik heb dat hele ding niet gezien zegt Tim kalm en zijn lippen zijn stijf op elkaar geperst. Zijn ogen glinsteren als een grote schaterlach die gevangen zit in zijn hart. Ja lach maar zucht ik verlegen. Heb je hem echt niet gezien? vraag ik met een klein stemmetje. Ik kijk hem achterdochtig aan. Nee echt niet want de wond zit er een paar cm onder. Ik had je toch beloofd nergens naar te kijken behalve naar de wond? zegt hij. Ohw ohw echt? echt beaamt Tim en kan niet langer zijn lach in houden en proest het uit van het lachen. Je maakt me nu wel erg nieuwsgierig giert hij van het lachen. Is dat ding echt zo vreselijk? Ik knik verlegen. Ik zou bijna vragen of ik hem mag zien plaagt hij me en schatert het weer uit als hij mijn kennelijk beteuterde gezicht ziet. Ohw Dewey wat ben je af en toe ook grappig giert hij. IK kijk pissig naar hem. Fijn dat je het zo vermakelijk vindt zeg ik sarcastisch en Tim giert nog steeds.

Een minuut of vijf later is Tim eindelijk uitgelachen. Je maakt het leven leuk Dewey zegt hij plotseling na een korte stilte. Jij maakt mijn leven leuk. Hij komt dicht naast me zitten en zijn lichaam raakt het mijne. Hij kijkt me indringend aan. Jij maakt me aan het lachen zoals niemand dat kan fluistert hij. Hij schuift nog dichter naar me toe en kijkt me zo diep aan dat ik mijn blik niet meer van hem kan los maken. Niet meer wil losmaken. Je bent lief, je bent wild en ontembaar fluistert hij terwijl hij zachtjes mijn haren streelt. Ik, ik vind je lief Dewey. Mmm zucht ik terwijl ik hem aan kijk. Mijn handen kietelen en willen hem aanraken, heel erg. Ik wil zijn gezicht strelen. Ik kan het niet laten. Mijn handen leiden een eigen leven en ik voel dat mijn handen zijn gezicht omsluiten. Tim, fluister ik terug. Meen je dat? Tim knikt zachtjes. Meer dan wat dan ook zegt hij zachtjes terwijl hij mijn kin tussen zijn duim en wijsvinger neemt. ik voel zijn duim strelen langs mijn wang.

Tim buigt zich naar voren en kijkt me lang en indringend aan. Ik wil je kussen Dewey, alleen als dat van jou mag fluistert hij. Ik voel zijn adem langs mijn huid strelen en ik ben niet in staat mijn blik van hem af te wenden. Ohw zucht ik en ik ben de wereld om me heen vergeten. ik zie alleen en ik ruik alleen en ik voel alleen nog maar Tim want hij heeft zijn lippen al op de mijne gedrukt. Mmm zucht ik. Met zijn lippen drukt hij zo zachtjes en teder op de mijne dat ik er duizelig van wordt. Mijn ogen zijn gesloten maar ik kan het niet laten even te gluren of Tim zijn ogen ook gesloten heeft. Ja hoor. Mmm, zucht ik zachtjes en geniet van zijn zachte warme en ozo tedere lippen op de mijne. Alle vogels lijken te vervagen. De pijn in mijn rug lijkt plotseling verdwenen. Het gras en het gele deken onder ons tweetjes bestaat niet meer want we zweven. We zweven als twee samengesmolten geliefden op roze wolkjes.

Dan, dan laat Tim me los en kijkt me met een vreemde blik aan die ik niet goed ken. Zijn ogen zijn zo gevaarlijk donker. Ik herken die blik maar weet niet hoe ik deze moet interpeteren. Alsof, alsof hij me op wil eten bedenk ik maar ik ben er niet bang van. Het lijkt wel alsof ik precies het zelfde voel. Ohw zeg ik verlegen en maak me eindelijk verlegen los van zijn indringende blik. Tim probeert me nog eens aan te kijken maar ik voel me te verlegen. Als ik hem vanonder mijn wimpers toch aan kijkt zie ik een grote glimlach om zijn lippen. Zijn ogen lijken donkerder dan normaal maar de pretlichtjes zijn er nog duidelijk in. Een grote lieve maar zeer ervaren glimlach. Stiemem jaloers vraag ik me af hoeveel meisjes hij voor mij heeft gekust maar die gedachten geeft me een naar gevoel en ik besluit terug te glimlachen.

Zonder te praten kruip ik diep in zijn holletje weg. HIj houdt me stevig vast en ik voel me zo veilig. Zo veilig.