HOOFDSTUK 10

HOOFDSTUK 10

ZWEET!

Het is warm. de zwoele avondbries waait als een warme golf door het kiertje van het raam naar binnen,als een zachte streling vlak langs mijn huid. Het geeft amper verkoeling en de zon schijnt ongenadig achter de gordijnen waardoor het behang oplicht als een zonnestraal van goud. Ik lig lui met mijn volle lengte (een meter twee en vijftig en een half) languit op de bank te puffen van de hitte. Alleen water kan verkoeling brengen maar dat duurt helaas maar even. Zwemmen mag natuurlijk niet met een verstuikte enkel denk ik geirriteerd.

Ik zak iets meer onderuit op de bank en voel onmiddelijk het zweet via mijn voorhoofd naar mijn neus glijden. Ik kan verdorie ook niks doen zonder ook maar een zweetdruppel te laten zucht ik en veeg de druppel met de rug van mijn hand weg. Zo warm. Zo vreselijk warm kreun ik en durf me amper nog te bewegen. Dat wordt nog leuk vanavond denk ik zuchtend. Tim en ik gaan wandelen vanavond en wat doe ik? Zweten. Natuurlijk. (ik vergeet dat heel Nederland wegdrijft met temperaturen van 30 graden op een surfplank van hun eigen voetzolen maar dat geeft voor de rest niks hoor want de wereld draait alleen om Dewey)

Maar ik zweet namelijk altijd. Ik kan er niks aan doen maar ik zweet gewoon. Het maakt niet uit of het warm of koud is, maar ik schijn altijd te zweten. Ik zweet, Ik zweet als een, als een man. Of ik nou zachtjes en rustig loop of hard en haastig. ik zweet echt altijd. Klodders met zweet onder mijn armen. Als golven in een golfslagbad.

Al die keren dat ik een officiele afspraak had bij de tandarts, sociale dienst of zelfs een solliciatiegesprek. Geen geld voor een buskaart (vandaar die sollicitatie natuurlijk) moest ik er op die verdraaide fiets naar toe. En ja hoor daar ging ik dan op die fiets. Eerst is er nog niks aan de hand maar vijf minuten later voel ik me heel langzaam vochtig worden onder mijn armen. Het begint letterlijk in het midden onder mijn oksels. Het kriebelt lichtelijk en zelfs als ik me geschoren heb lijkt het daar te irriteren van al dat lichaamszout wat in mijn lichaam schijnt te zitten. Dan drijft het zich langzaam uit tot op mijn rug waar mijn kleding zo vies tegen mijn huid aan blijft plakken als ik mijn jas uittrek.

Tot overmaat van ramp is mijn voorhoofd aan de beurt. Druppels zweet lopen via mijn voorhoofd en via de rest van mijn gezicht naar beneden. Mijn haar is dan kleddernat en zit vastgeplakt aan mijn gezicht alsof het zo hoort. als ik er een theepot onder zou houden zou deze tot de nok toe gevuld zijn en zou ik er thee van kunnen zetten. Eerlijk waar. Heel af en toe moet ik naar het toilet om mijn BH uit te wringen en deze onder de handdroger laten drogen. Here dankzij de deodorant. Als ik dan op een afspraak moet zijn waarop je er netjes moet uitzien is dat een vreselijke domper.

Als ik een afspraak heb bij de tandarts ga ik hoe dan ook standaard met de bus. Ik kan me zijn gezicht nog goed herinneren toen ik daar aan kwam en ik in die wachtkamer ging zitten met mijn jas open en het was notabene winter. Daar zat ik in die wachtkamer waar het 20 graden was en ik had minstens min 10 nodig om af te koelen. Ik was drijfnat tot mijn slipje aan toe. En natuurlijk had de tandarts geen handdroger. Zul je altijd zien. Die blik van die tandartsassistente op mij gericht en met een groot vraagteken boven haar hoofd. Ik kan haar hersens horen kraken. Horen wat ze denkt. Miss potter die altijd van top tot teen drijfnat is door het zweet. We moeten altijd de tandartsstoel droogwrijven voor de volgende patient. Mijn taak natuurlijk als tandartsassistente. Tja kan ik er wat aan doen dat ik zoveel zweet. Ik vind het ook vreselijk. Niks aan te doen.

En dan die genadeloze blik van die tandarts die me van top tot teen bekijkt. en me gebaart in de stoel te gaan zitten. zijn grote donkere bruine ogen die me altijd indringend opnemen. En ik die altijd zenuwachtig word onder zijn blik want ik haat tandartsen. Ik haat ze echt. Ik ben er bang voor. Ik ben bang voor hem. Ik durf te wedden dat de tandarts in gedachten een knijper op zijn neus heeft om mijn lichaamsgeur te verdringen. Mijn mond kan echter niet zweten en is bovendien altijd netjes gepoetst.

En als ik dan weg ga en de tandarts is klaar met me dan moet ik tot overmaat van ramp gaan staan en iedereen ziet die vochtige ronde plek op het zitvlak van de stoel en een grote druppel water langs de rugleuning naar beneden glijden. Als ik dan weer om me heen kijk hoor ik ze weer denken, via hun gezichten. Miss Potter is weer geweest. In gedachten zie ik dat ze zodra ik weg ben een handoek pakken en ontsmettingsmiddel om alle resten van mij te verwijderen. Ik moet echt minder gaan zweten. IK moet drastisch minder gaan zweten bedenk ik me wanhopig terwijl ik me omdraai op de bank en ik voel een druppeltje zweet langs mijn voorhoofd naar beneden glijden.